Twenty One Pilots – Vessel

วงน้องใหม่จาก โอไฮโอ สหรัฐอเมริกา ที่อยู่ภายใต้สังกัด Fueled By Ramen บ้านเดียวกับศิลปินอย่าง Fun. และ Gym Class Heroes และแน่นอนว่า เมื่อค่ายที่ผลิตวงเจ๋งๆออกมาไม่น้อยลงทุนเซ็นสัญญากับพวกเขา ก็แสดงว่าพวกเขาเองต้องมีทีเด็ดไม่น้อยเหมือนกัน

Twenty One Pilots เริ่มต้นด้วยการฟอร์มวงของเพื่อนนักศึกษาในปี 2009 สมาชิกคือ Tyler Joseph (ไทเลอร์ ร้องนำและเกือบทุกอย่าง) Nick Thomas (นิค เบส) และ Chris Salih (คริส กลอง) โดยที่ไทเลอร์เสนอชื่อ Twenty One Pilots ที่ได้มาจากบทละครของอาเธอร์ มิลเลอร์ และพวกเขาก็เริ่มตั้งต้นทำงานเพลงจนสามารถออกอัลบั้มแรกด้วยตัวเอง ชื่อเดียวกับวงในปี 2009 แต่เพราะตารางกิจกรรมถี่เกินไป นิค และ คริส จึงขอลาออกจากวง ทำให้ Joseph Dun (โจเซฟ กลอง) เข้ามาร่วมวงแทนกลายเป็นดูโอไป

Bastille–Bad Blood

ถึงชื่อจะฟังแล้วนึกถึงประเทศฝรั่งเศส แต่จริงๆแล้ว Bastille คือวงน้องใหม่จากลอนดอน ประเทศอังกฤษ กถึงประเทศฝรั่งเศส (ผมนึกถึงคุกดัง) รอบนี้เลยขอเสนอสองวงใหม่ที่ได้ฟังแล้วเห็นว่าน่าสนมาให้ฟังกันครับ

ซึ่งกำลังเก็บเกี่ยวความสำเร็จจากเพลงดัง Pompeii จากอัลบั้มเปิดตัว Bad Blood

Foals ไม่เคยหยุดนิ่ง

ทีแรกอยากจะเขียนเกี่ยวกับหนัง Man of Steel ที่ได้ไปดูมาเมื่อวานหมาดๆ แต่รู้สึกประทับใจเอาเรื่อง แต่นึกอีกที จะนอกเรื่องสองสัปดาห์ติด ก็คงจะมิงามนัก เลยตัดสินใจ เขียนเรื่องเพลงตามถนัดดีกว่า และพอดีกับที่ได้ซีดีของวงที่น่าสนมากๆอย่าง Foals จึงอยากเขียนถึงพอดีเลย

Foals เกิดขึ้นในเมืองอ๊อกฟอร์ดของประเทศอังกฤษ พวกเขาเริ่มต้นจากการตั้งวงของ Andrew Mears (แอนดริว ร้องนำ) โดยดึงเอง Yannis Philippakis (ร้องนำ กีตาร์) และ Jack Bevan (แจ๊ค กลอง) ที่เพิ่งยุบวง The Edmund Fitzgerald ตามด้วย Jimmy Smith (จิมมี่ กีตาร์) และ Walter Gervers (วอลเตอร์ เบส) พวกเขาเรียกตัวเองว่า Foals และทำซิงเกิ้ลออกวางขายเองเพลงหนึ่ง ก่อนที่ Andrew จะออกจากวงไปเพื่อโฟกัสกับวงหลักของเขานั่นคือ Youthmovies ปล่อยเพื่อนๆไว้ตามมีตามเกิด Yannis เลยต้องเพิ่มหน้าที่ร้องนำเข้ามา จากแต่เดิมคิดแค่จะเล่นกีตาร์ และพวกเขาก็ได้ดึงเอา Edwin Congreave (เอ็ดวิน) เข้ามาเพิ่มในฐานะมือคีย์บอร์ด ทั้งๆที่เขาไม่เคยเล่นคีย์บอร์ดเลยแม้แต่ครั้งเดียว และในที่สุด ไลน์อัพของ Foals ก็สมบูรณ์เสียที

Hello Myanmar 24 ชม. ในเมียนมา

จั่วหัวแบบนี้ ชัดครับ นอกเรื่องดนตรีอีกแล้ว แฮ่ นานๆที คงไม่เป็นไรนะครับ พอดี มีโอกาสได้ไปประเทศเมียนมา หรือที่เราคุ้นกันดีว่า พม่า ซึ่งผมพยายามจะเรียกว่า เมียนมา มากกว่า เพราะถือเป็นการให้เกียรติเขา ที่กลับมาใช้ชื่อประเทศเดิม ไม่ใช่ชื่อที่ต่างชาติตั้งให้เพราะสะดวกปาก (รวมไปถึงเมือง ย่างกุ้ง ไม่ใช่ แรงกูน แบบสำเนียงฝรั่ง) ซึ่งเห็นได้บ่อยในปัจจุบัน (อย่าง บอมเบย์ ก็เป็น มุมไบ แทน)

ที่มีโอกาสได้ไปเมียนมาเป็นครั้งแรก เพราะถูกเรียกตัวไปช่วยงานล่ามภาษาอังกฤษกับญี่ปุ่นโดยกะทันหัน แบบ บอกวันเสาร์ บินเย็นวันจันทร์ เลยต้องรีบจองตั๋วเครื่องบิน รีบไปยื่นวีซ่าด่วน (ก็ยังงงว่า ASEAN ทำไมต้องขอด้วย ไปที่อื่นก็ Visa on Arrival ได้) ตกเย็นก็บินกับบางกอกแอร์เวย์ไปย่างกุ้งวันนั้นเลย แถมไปแบบแค่ 24 ชม.

Hurts เมื่อยุค 80 ย้อนกลับมา

วงดนตรีก็เหมือนแฟชั่น ที่มักจะมีลูปวนรอบมันออกมา เทรนด์เพลงที่เคยฮิตในอดีต ก็มักจะกลับมาฮิตได้อีกครั้ง เพราะวงดนตรีรุ่นใหม่ ก็มักจะอยากทำเพลงโดยมีอิทธิพลจากเพลงที่ตนเองเคยฟังในอดีต ดังนั้นลูปของดนตรีก็จะวนรอบกลับมาเรื่อยๆ เช่นเดียวกับ Hurts ที่ทำเพลงที่ได้รับอิทธิพลจากอดีต และนำมาเจิดจรัสในยุคนี้ได้อย่างงดงาม

Hurts เริ่มต้นได้อย่างประหลาด เมื่อ Theo Hutchcraft (ธีโอ ร้องนำ) และ Adam Anderson (อดัม คีย์บอร์ด ซินธิไซเซอร์) เจอกันในคลับที่แมนเชสเตอร์ เนื่องจากเพื่อนของพวกเขากำลังซัดกันนัว แต่พวกเขาเมาเกินกว่าที่จะไปร่วมวง เลยนั่งคุยกันเรื่องเพลงแทน และพบว่ารสนิยมเพลงของทั้งคู่ตรงกันพอดี จึงตัดสินใจตั้งวงร่วมกัน โดยทำงานผ่านทางอีเมล จนในปี 2006 พวกเขาก็ตั้งวง Bureau ในปี 2006 และออกเล่นตามคลับ กับออกซิงเกิ้ลด้วยตัวเอง ซึ่งทำได้ดีถึงกับได้เป็นซิงเกิ้ลประจำสัปดาห์ของสถานีอินดี้ชื่อดังอย่าง XFM แต่พวกเขาก็ยุบวง และตั้งวงใหม่ชื่อ Daggers แทนในปีถัดมา